Peter Halldorf

PETER HALLDORF

 

 

Vastenblogs

Achtergrond

 

De Zweedse schrijver Peter Halldorf (1958) is voorganger in de Pinksterbeweging, met grote belangstelling voor de woestijnvaders en de oosterse orthodoxie. Deze interesse heeft ertoe geleid dat hij ‘pinkstermonnik’ genoemd wordt.

Hij is medeoprichter van een oecumenische communiteit, en een bekende leider in de oecumenische samenwerking tussen de lutherse, katholieke, oosters-orthodoxe kerk en de Pinksterbeweging. In 2015 ontving hij een koninklijke Zweedse onderscheiding voor zijn inzet voor de oecumene.

Zie ook https://sv.wikipedia.org/wiki/Peter_Halldorf

Publicaties

 

Peter Halldorf is redacteur en eindverantwoordelijke van het tijdschrift Pilgrim (een tijdschrift voor geestelijke begeleiding).

Hij schrijft een blog op vastendagen, http://ekumeniskakommuniteten.se/fastebloggen.

Hij heeft in Zweden diverse boeken gepubliceerd en noemt 'Vol van de Geest' zijn belangrijkste boek.

 

Onze vrijheidsstrijd

 

Als het over vasten gaat kunnen we, als zo vaak, spreken over een uiterlijke en innerlijke weg.

De innerlijke weg van de vastentijd is eenvoudig én moeilijk – overgave aan de liefde die niet zichzelf zoekt. De weg waarop we steeds meer met Christus verenigd worden: de liefde die alles gelooft, alles hoopt, alles verdraagt. We weten dat we deze weg niet kunnen gaan zonder te vallen. Wanneer we deze weg niet willen gaan, zullen we net als de leerlingen doorgaan met onze pijnlijke zelfreflectie: ‘Wie is de grootste?’

De vastentijd is onze vrijheidsstrijd. Die hebben we nodig om vrij van onszelf te worden.

 

***

 

Godgelijkheid begint thuis

 

De oerzonde: iemand anders willen zijn dan je bent, dat wil zeggen anders zijn dan jezelf.

De eerste stap naar lijken op God: stoppen met naast jezelf te leven.

We moeten geen hogere ambitie hebben dan te zijn wie we al zijn. Pas als we werkelijk onszelf op de juiste manier accepteren, kunnen we worden zoals we zijn geschapen.

Wat we niet bij onszelf willen accepteren is de grootste belemmering voor onze godgelijkheid. Dat is daarmee de grootste bedreiging voor de relaties met de mensen om ons heen; een belemmering die blijft bestaan totdat we onszelf accepteren.

 

***

 

Eén voor de Ene

 

Het meest zichtbare gevolg van de digitale samenleving is een verdeelde concentratie. In dat licht krijgt de vroege monastieke traditie, vooral door de spreuken van de woestijnvaders, een opvallende relevantie. Het hele monastieke bestaan is een strijd tegen de fragmentatie die de mens berooft van vrede in het hart en van een opmerkzame blik.

Monastiek – van het Griekse monastikos, waar het woord monnik van is afgeleid – is verwant aan het woord monos, dat één of ongedeeld betekent.

Toen aan een abt in de woestijn werd gevraagd hoe een monnik zou moeten zijn, antwoordde hij: ’Volgens mij één voor de Ene.’ Deze zin wijst op de hoogste roeping van de mens: God liefhebben en eren. Maar in bredere zin gaat de vaderspreuk over de noodzaak je onverdeelde aandacht te geven aan de mens die je voor je hebt. Hij is dan de enige waar jij die ene voor hoort te zijn. Zoals Louis Massignon het uitdrukte:

’Ascese is niet een eenzame luxe bedoeld om jezelf voor te bereiden op God, maar is de diepst denkbare daad van barmhartigheid: genezing van een gebroken hart door eigen kwetsbaarheid en gebrokenheid.’

 

***

 

Tranen in een kruik

 

Mijn omzwervingen hebt u opgetekend, vang mijn tranen op in uw kruik. Staat het niet alles in uw boek? (Psalm 56:9)

Tranen betekenen een onvolmaakte spiritualiteit, een hart gewond door verlangen. Of liever: ze getuigen van de volmaaktheid die in wording is.

In de omzwervingen zelf zit een onvolkomenheid: we zijn op weg naar iets dat we nog missen. Deze onvolkomenheid is voor een christen zowel verbonden met verdriet als met verlangen, omdat we precies dat missen waartoe we zijn geschapen: gelijk zijn aan God.

 

***

 

Het onderscheiden van geesten

 

Hoe kunnen we tussen alle ronddwalende gedachten onderscheiden welke gedachten van God komen?

Waakzaamheid en nuchterheid zijn de sleutelwoorden in het nieuwe Testament wanneer de geesten worden beproefd. ’Wees waakzaam, wees op uw hoede, want uw vijand, de duivel, zwerft rond als een brullende leeuw, op zoek naar een prooi’

(1 Petrus 5:8). Wie een nuchtere aanleg heeft, heeft geen speciale gave nodig om te onderscheiden tussen goed en kwaad.

Geesten onderscheiden is met andere woorden een kwestie van ’je opmerkzaamheid bewaken’, zoals Izaäk de Syriër het uitdrukt. Hij vervolgt: ’Dan kan een mens rustig en helder onderscheiden wat er in zijn ziel omgaat.’

 

Copyright @ All Rights Reserved